Warszawska Fabryka Kafli / Fabryka Maszyn Narzędziowych i Kas Ogniotrwałych / Garbarnia

OPIS OBIEKTU

Zespół składa się z budynku mieszkalno-biurowego i dwóch oficyn.

Dom frontowy zajmuje całą szerokość posesji. Na planie prostokąta, piętrowy, z dachem dwuspadowym. Elewacja frontowa jest 10-osiowa, z przejazdem bramnym w 6 osi. W dwóch ostatnich osiach przebita wtórnie brama. Okna w tej części zamurowane. Budynek murowany z cegły, otynkowany (wtórnie). W dolnej części elewacji cokół. Otwory okienne zamknięte łukami odcinkowymi występującymi pasem muru. Gzymsy kordonowy i koronujący mocno przekształcone, proste.

Oficyna wschodnia piętrowa, murowana z cegły o analogicznej skromnej dekoracji. Pierwotnie mieściła warsztat i mieszkania. Oficyna zachodnia, dwupiętrowa, o charakterze wyłącznie produkcyjnym.

HISTORIA OBIEKTU

Posesja przy ul. Spokojnej w końcu XIX w. znajdowała się w rękach A. Bruckmana, który prowadził Warszawską Fabrykę Kafli. Wtedy najprawdopodobniej powstały też pierwsze zabudowania. W początkach XX w. przy ul. Spokojnej 7 Wacław Matyszkiewicz przekształcił istniejący piętrowy dom wraz z oficyną. Parter domu oraz oficyna używane były jako warsztat, zaś piętro służyło za mieszkanie właściciela. W warsztacie produkowano maszyny rolnicze, maszyny do obróbki drewna i metalu, narzędzia, kasy i sejfy, prasy drukarskie. Fabryka działała do 1915 r. W XX-leciu Międzywojennym posesja znajdowała się w rękach Stanisława Czajkowskiego. Uruchomił on garbarnię. Zatrudniała ona zaledwie 10 pracowników, posiadała także silnik o mocy 12 koni. Zakład należał do jednego z mniejszych i wyrabiał skóry czarne oraz kolorowe. Dla potrzeb garbarni wzniesiono drugą oficynę.

BIBLIOGRAFIA

• E. Pustoła-Kozłowska, Mapa budownictwa przemysłowego Warszawy, Warszawa 1983 w: Archiwum WUOZ
• Architektura przemysłowa warszawskiej Woli XIX/XX w. Materiały z sesji naukowej zorganizowanej przez Muzeum Woli i Towarzystwo opieki nad zabytkami. Zeszyty wolskie 4, Warszawa 2002

LOKALIZACJA

UWAGI

Zespół jeszcze na początku lat 90-tych zachowany był w dobrym stanie. Był przykładem typowego niewielkiego zakładu z zabudową wokół małego dziedzińca. Z prostą dekoracją charakterystyczną dla architektury przemysłowej przełomu wieków. Obecnie otynkowany i bezsensownie pomalowany na kolory biały i zielony, z zatartym detalem, wymienioną na plastikową stolarką okienną, w niewielkim stopniu przypomina stan sprzed kilkunastu lat.

 GALERIA OBIEKTU