Warszawska Piekarnia Mechaniczna

OPIS OBIEKTU

Budynek jest jednokondygnacyjny, z attykowym cokołem, z dachem dwuspadowym krytym papą. Na planie zbliżonym do litery U – z niewielkim dziedzińcem. Nad dachem piekarni dominują dwa kominy o planie kwadratu zwężające się ku górze: ceglane, spięte metalowymi obręczami. Budynek jest wymurowany z cegły ceramicznej, nieotynkowany. Elewacje uzyskały typową dla dziewiętnastowiecznej architektury przemysłowej dekorację w cegle. Bardzo skromny detal ogranicza się do lizen, ozdobnych gzymsów układanych z wozówek i główek cegieł, a także łuków nadokiennych z kluczem pośrodku. W prawie niezmienionym kształcie zachowały się wnętrza piekarni – żeliwna kolumienka podpierająca stropy odcinkowe, a także część wyposażenia (m.in. piec do wypieku chleba). Ulice sąsiadujące: Letnia i stolarska wyłożone są nawierzchnią z otoczaków/kocich łbów.

HISTORIA OBIEKTU

Po założeniu w 1861 r. przez Ksawerego Konopackiego osady Nowa Praga w tym rejonie zaczęły powstawać liczne niewielkie zakłady produkcyjno-przemysłowe. Piekarnia przy ul. Stolarskiej jest jednym z ostatnich zachowanych reliktów tej zabudowy. W 1936 r. jej właścicielami byli Stefan Wiechowicz i Stanisław Murawski. Obiekt był na bieżąco użytkowany i konserwowany, dzięki czemu w dobrym stanie funkcjonuje do dziś.

BIBLIOGRAFIA

E. Pustoła-Kozłowska, Mapa budownictwa przemysłowego Warszawy, Warszawa 1983 w: Archiwum WUOZ M. Pilich, Ulice Nowej Pragi, Warszawa 2003 M. Pilich, Warszawska Praga. Przewodnik, Warszawa 2005

LOKALIZACJA

UWAGI

Piekarnia przy Stolarskiej jest drugim obok piekarni Rajcherta przy ul. Grochowskiej takim zakładem na Pradze.

 GALERIA OBIEKTU